Heb jij de regie op je eigen (loop)baan?


Recent was ik uitgenodigd om voor een groep ondersteuners van een grote gemeente een verhaal te houden over Het Nieuwe Werken in relatie tot hun taak en rol in de organisatie. Hier een impressie van mijn verhaal.

Wat bijna niemand weet is dat ik ongeveer 34 jaar geleden een management assistente opleiding heb gevolgd bij Schoevers. De School voor de Journalistiek hanteerde een numerus fixus en ik had pech, de Hogere Hotelschool vroeg wiskunde in je pakket en dat had ik niet. Mijn vader vond het een goed idee dat ik dan een Schoevers opleiding zou volgen, daar zou ik nog veel profijt van hebben. Hij heeft gelijk gekregen. Direct na de opleiding kon ik aan de slag bij een PR bureau en al snel was ik samen met de eigenaar van dat bureau een vertaalbureau en een hotelkantoor gestart. Kwam er toch nog een beetje die journalistiek en die hotelambitie in terug  Dat ik ondernemend ben werd mij snel duidelijk, voor de oudste dochter uit een ondernemersgezin was dat ook niet zo vreemd. Ook tijdens mijn avondopleiding Communicatie had ik altijd werk bij heel veel verschillende organisaties. In die tijd ben ik ook unitleidster geweest bij een uitzendorganisatie. Ja, ik neem graag en snel de leiding, dat was ook al vroeg duidelijk. In die tijd was ik naast mijn werk ook actief als ondernemer met mijn au-pair bureau. Voor het uitzendbureau bedacht ik de secretaressedagen, een idee wat jaren later nog steeds werd gebruikt en ook door andere bureaus werd overgenomen. Voor de werving van au-pairs organiseerde ik events, waar reisorganisaties, buitenlandse werkgevers en andere bedrijven gericht op jongeren in het buitenland zich konden presenteren. Ik had de regie op mijn loopbaan en dat voelde goed. Een van mijn drijfveren is leren en ontwikkelen en dat maakt dat ik altijd wel bezig ben met het volgen van opleidingen en trainingen. Toen ik na de geboorte van onze kinderen parttime wilde gaan werken ben ik een opleiding tot opleidingscoördinator gaan volgen. In die functie gaf ik zelf ook trainingen. Jaren later vanaf mijn 40e ongeveer ben ik voorzichtig weer trainingen gaan geven. Door een opdracht bij een grote gemeente kwam ik in aanraking met het vak facilitaire dienstverlening en dat sprak mij zeer aan. Ik ben een avondopleiding gaan volgen en heb diverse uitdagende functies binnen dit vak gebied mogen bekleden gedurende ongeveer 14 jaar binnen grote gemeentelijke organisaties. Van het een komt het ander, van de interne klant verschoof mijn interesse naar de externe klant. Bij een gemeente heb je het dan over de burger. Dat moment, nu ongeveer zes jaar geleden was een schakelmoment voor mij. Ik bedacht mij dat ik het helemaal niet voor elkaar had met mijn mooie kamer met uitzicht op de haven, een secretaresse aan de overkant en een leuk serviesje op de vergadertafel. Ik moest mijn kamer uit! Ik moest naar buiten naar de klant en mijn medewerkers ook. We moesten bewuster gaan werken, op zoek naar onze intrinsieke motivatie. Phuhh dat betekende doorbreken van patronen en eens op een hele andere manier naar werk en dingen gaan kijken. Wederzijdse verwachtingen werden opeens veel belangrijker en dat vanuit meerdere invalshoeken. Wat een energie boost gaf dat moment waarop ik mij dit alles realiseerde. Ik nam afscheid van mijn kamer, mijn vergadertafel, mijn serviesje, mijn papier. Vanaf dat moment ging ik werken uit mijn tas. Ik had geen i-pad en ging werken met een klein schriftje waarin ik alleen het hoogst noodzakelijke opschreef. Ik had geen smart Phone maar gewoon een modelletje koelkast. Toch lukt het mij met creatieve oplossingen om tijd en plaats onafhankelijk te gaan werken. Want waar een wil is, is een weg. Ik had niet voor niets gekozen voor een organisatie waar lef, durven en doen hoog in het vaandel staan. Met mijn medewerkers ging ik regelmatig buiten vergaderen, bijvoorbeeld in het Stadspark of vroeg ze om voor ons overleg een plek te zoeken die bijzonder voor ze was. Ik ben op die manier op heel veel mooie en interessante plekken in de stad geweest en heb de verhalen van de medewerkers over die plek opgezogen, wat een passie sprak uit een dergelijk gesprek. Ook voor mijn secretaresse was het wennen, want ik wilde geen papier dus ook geen fysieke post meer. Hoe ze het deed weet ik niet want er was nog geen digitaliseringsproject e.d. maar ik heb vanaf die dag geen post op papier meer gezien. Ik heb echt de tijd genomen om met de medewerkers stil te staan bij wederzijdse verwachtingen, we hebben resultaatafspraken gemaakt en gekeken naar de effectiviteit van het werk. Ik nam afstand van controle, van lijstjes en gaf me over aan loslaten en vertrouwen. Best spannend nog omdat het hogere management van mij wel verwachtte dat ik bleef sturen op basis van controle. Pionieren is lastig, de eerste zijn die dingen anders doet dan men gewend is, is geen gemakkelijke keuze, toch heeft het me veel gebracht. Toen ik in de voorbereiding naar deze ontmoeting dit alles nog eens de revue liet passeren bedacht ik mij dat ondersteuners eigenlijk een heel verkeerd woord is. Versterkers zou volgens mij een veel betere benaming zijn voor deze zo heel belangrijke en invloedrijke groep medewerkers. Zij kunnen als geen ander veranderingen versnellen. Het is een groep die vaak vergeten wordt omdat ze zo onzichtbaar zijn dat het bijna gewoon is dat ze er zijn. Mijn oproep is “zet ze op een podium” geef ze de ruimte en de instrumenten om de versnelling te versterken. Bijvoorbeeld: een secretaresse die weet hoe Alfresco werkt heeft dat in no-time overgedragen aan een hele afdeling. Of wat denk je van een secretaresse die met haar i-pad binnen 1 seconde na afloop van een vergadering de actiepunten heeft verspreid over de deelnemers. Wat zou dat een tijd schelen, hoe effectief zou dat niet zijn. Versterkers, ondersteuners, secretaresses, management assistenten, medewerkers, spinnen in het web, schapen met vijf poten, doeners en durvers, ik roep jullie op om de regie te nemen. De regie op jullie (loop)baan, neem het heft in handen, de echte verandering zit in jezelf!


Overzicht